Lekarz prowadzący ciążę – przyjaciel, profesjonalista, rutyniarz?

- I: Nasz lekarz przy porodzie był. Też nie miał w ten dzień dyżuru, ale specjalnie przyjechał odebrać poród. I wszystko było wspaniale – piękna sala porodowa, zaufany lekarz, przemiłe pielęgniarki. Tylko, kiedy zaczęłam rodzić, mój mąż nie dał rady (Iwona się śmieje). Po prostu zrobiło mu się słabo i nie był w stanie asystować przy porodzie, o wspieraniu mnie i trzymaniu za rękę nie wspomnę. Sam potrzebował małej pomocy medycznej.

 
Naszej rozmowie przysłuchuje się z zaciekawieniem mama Magdy:

- Nawet nie wiecie jak to wszystko się zmieniło. Zazdroszczę Wam. Teraz macie wybór: lekarz państwowy, prywatny gabinet, klinika położnicza. Poród rodzinny? Dwadzieścia lat temu nikt o tym nawet nie marzył! USG? Bez szans. A teraz mówicie o USG 3D, USG genetycznym. Poród na wspólnej sali wśród innych krzyczących kobiet, niemiłe, często agresywne położne - to była codzienność. Nikt nie pytał o nacinanie krocza czy lewatywę – to był standard. Zero kontaktu z dzieckiem po porodzie, a z mężem mogłaś wiedzieć się przez szybę – na chwilkę. Pamiętam, jak pięcioletnia wtedy Magda przyszła z ojcem zobaczyć nowo narodzoną siostrę. Strasznie płakała. Mama przez szybkę – nawet dotknąć jej nie można było.

  
- M: Też pamiętam. To jedno z najsilniejszych wspomnień z dzieciństwa. Przyniosłam swojego misia, żeby mama dała siostrze. Nie mieścił się w tej dziurce, przez którą można było rozmawiać. Od tamtej pory rodzenie dzieci kojarzyło mi się właśnie z tą szybą.

  
- K: Też pamiętam takie szyby. Tata zabrał mnie do szpitala, kiedy urodził się mój straszy brat. To było okropne. Pamiętam, jak pielęgniarki przeganiały mamę, żeby wróciła już do sali. Jak dobrze, że takich szyb już nie ma…

  
- Poród Magdy był bardzo ciężki (kontynuuje jej mama). Zakażono mnie żółtaczką. Musiałam długo leżeć w szpitalu. Żeby zobaczyć Magdę, wymykałam się w nocy z pokoju, tak żeby pielęgniarki mnie nie przyłapały. Kiedy byłam w ciąży z drugą córką, moja siostra - pracownik służby zdrowia - załatwiła mi poród na oddziale patologii ciąży. W tamtych czasach tylko w ten sposób miało się szansę na odrobinę luksusu. Lepsza opieka, mniej przepełnione sale, miłe pielęgniarki - takie były opinie. Załatwić taki poród - nawet dla pracownika służby zdrowia, który przyjaźnił się z jednym z lekarzy z oddziału - było nie lada wyczynem. Wiecie jak skończył się mój pobyt na tym „lepszym” oddziale? Ja powtórnie zostałam zakażona żółtaczką - tym razem innego typu, a mała - gronkowcem. Skutki tego obie odczuwamy do dziś. Współczesne kobiety chyba nawet nie doceniają tych zmian i rozmaitych możliwości, jakie daje im obecna opieka medyczna.

Jak jednym słowem określiłybyście Waszego lekarza prowadzącego ciążę?

  
- M: Hm… Przyjaciel?

- I: Profesjonalista?

- K: Rutyniarz!

A co dziś radziłybyście kobietom, które szukają dobrego lekarza prowadzącego ciążę?

 
- I: Popytać znajomych i rodzinę. Ewentualnie poczytać fora internetowe – to kopalnia opinii, rozmaitych historii i rankingów lekarzy.

 
- M: Jeśli mamy zaufanie do naszego lekarza ginekologa, warto przy nim zostać. Nie wahać się jednak zmienić lekarza, jeśli dotychczasowy nie spełnia naszych oczekiwań. Przed porodem wybrać dobrą położną.

  
- K: Ostrożnie z gabinetami utytułowanych położników i specjalistów. Nie nastawiać się na to, że lekarz prowadzący – nawet jeśli mu za to zapłacimy – będzie na pewno obecny przy porodzie (Kaśka się śmieje). Być przygotowanym na wszelkie niespodzianki.

  
- M: I nie narzekać, nie panikować, nie przesadzać. Posłuchać opowieści naszych mam i uświadomić sobie, jak wiele się zmieniło przez te dwadzieścia parę lat!

 
Dopijamy kawę. A mama Magdy przynosi pokazać szpitalne opaski swoich córek. Malutkie. Z wyblakłym nazwiskiem i dopiskiem „córka Heleny”. Mają po dwadzieścia parę lat. Mama Magdy ciągle je trzyma – na pamiątkę. Magda je bardzo lubi. Jeszcze bardziej lubi patrzeć na mamę, kiedy ogląda te opaski swoich córek. Błyszczą jej się wtedy oczy.

Kiedy Magda wychodziła z małą ze szpitala, pielęgniarka nie pozwoliła zachować opaski na pamiątkę. Niektóre szpitale zachowują je bowiem w swoich archiwach wraz z wszystkimi danymi dziecka. To też się więc zmieniło przez te dwadzieścia parę lat…