Pierwsze kroki ku adopcji

autor: Aleksandra Budner , 2009-05-21
Pierwsze kroki ku adopcji
Gdy matka natura nie jest Wam przychylna i mimo wielu starań o dziecko nadal tkwicie w martwym punkcie, warto pomyśleć o adopcji. Ciąża jest stanem, w którym pragnie się znaleźć niemal każda kobieta, jednak rekompensatą za jej brak może być spełnienie marzeń wychowanka domu dziecka. Bo nie ma nic bardziej potrzebnego takiej istocie, niż wasza opieka i miłość, której dotąd nie miała szans doświadczyć.

W Polsce adopcja nadal nie jest zbyt popularna. Długotrwałość procesu, ograniczenia prawne, niemożliwość spełnienia wszystkich zaleceń, to wszystko powoduje, że wiele małżeństw i par rezygnuje z adopcji, nim zacznie się ona na dobre. Mimo niesprzyjających warunków i lawiny kruczków prawnych, ograniczających adopcję wielu dzieci, warto jednak poświęcić swój czas i energię na stworzenie nowej rodziny.

Czym jest adopcja?

Adopcja w polskim prawie występuje pod nazwą przysposobienie. Polega na prawnym uznaniu biologicznie obcego dziecka za własne. Nazwa pochodzi z języka łacińskiego (adoptio) i znaczy „usynowienie”. Nowi rodzice i dziecko nabywają prawa i obowiązki takie same, jak w naturalnej rodzinie. Adopcja zostaje dokonana po wydaniu orzeczenia przez sąd rodzinny i jest procesem trwałym oraz, poza wyjątkowymi przypadkami – nieodwracalnym.

Jakie dzieci można adoptować?

Dzieci, które można adoptować nie przekraczają granicy pełnoletniości, czyli 18 lat. W przypadku osoby po ukończeniu 13. roku życia, do orzeczenia o adopcji potrzebna jest zgoda dziecka. Proces adopcyjny może przebiegać wówczas, gdy:

  • biologiczni rodzice dziecka zostali pozbawieni praw rodzicielskich;
  • rodzice sami zrzekli się praw, wyrazili zgodę na przysposobienie dziecka;
  • rodzice są nieznani, a sytuacja prawna i dane dziecka zostały określone przez sąd.

Dzieci przeznaczone do adopcji miały zwykle trudną sytuację rodzinną, były niechciane, porzucone bądź pozbawione podstawowych warunków prawidłowego rozwoju. Przyczyn takich sytuacji jest wiele, m.in.: alkoholizm, przestępczość, nieprzystosowanie społeczne, brak zatrudnienia i związana z tym trudna sytuacja materialna, a także psychiczne nieprzygotowane do macierzyństwa, związane głównie z bardzo młodym wiekiem rodziców.
Na szczęście, dzięki adopcji dzieci pokrzywdzone przez los mogą dostać drugą szansę na normalną, kochającą i szanującą się rodzinę.

Kto może starać się o adopcje?

Największe szanse na adopcję mają małżeństwa i pełne rodziny. Jest to bowiem środowisko optymalne, najbardziej pożądane, które umożliwi dziecku wieloaspektowy i wszechstronny rozwój. Osoby samotne, pragnące dziecka także mogą starać się o przysposobienie, jednak w konfrontacji z rodzinami ich szanse są znacznie mniejsze.

Jak przebiega proces adopcyjny?

Niestety, adopcja jest procesem długotrwałym. Wymaga przejścia przez wiele etapów i spełnienia ściśle określonych warunków:

  • Etap I – osoby zdecydowane na adopcję muszą udać się do najbliższego Ośrodka Adopcyjnego, by umówić się na wstępną rozmowę informacyjną. Podczas takiego spotkania małżeństwo zostanie poinformowane o możliwości adopcji, jej warunkach oraz dokumentach, jakie należy w tym celu przygotować (życiorys, akt małżeństwa, zaświadczenie o stanie zdrowia i sytuacji materialnej).
  • Etap II – obejmuje pierwsze spotkanie z psychologiem, które ma na celu określenie warunków i możliwości, jakie rodzina może zaoferować dziecku. Następnie odbywają się badania psychologiczne (rozmowa i testy), określające cechy charakteru i osobowość potencjalnych rodziców. Odbywa się także tzw. wywiad środowiskowy (wizyta w domu) w celu poznania ich warunków bytowych, zapoznania się z pozostałą częścią rodziny.
  • Etap III – rozpoczyna się wraz z oceną Komisji Kwalifikacyjnej. Musi być ona jak najlepsza, by zagwarantować przyszłym rodzicom dalszy udział w procesie kwalifikacyjnym. Komisja podejmuje decyzję po zapoznaniu się z opiniami na temat kandydatów. W różnych placówkach stosuje się zróżnicowane metody. Następnym punktem zwrotnym w adopcji są szkolenia, które wpłyną na decyzję o zakwalifikowaniu rodziny do pełnej adopcji. Szkolenia polegają na przekazaniu wiedzy z zakresu postępowania, wychowywania, metod rozwiązywania problemów z dzieckiem, które trafi do nowej rodziny.
  • Etap IV – obejmuje czas oczekiwania na wybrane dziecko. Jego długość zależy od płci i wieku dziecka, jakie chcą przyjąć rodzice. Kiedy zostanie wybrane, ośrodek przedstawia wszystkie informacje, jakie o nim posiada (wygląd, rodzina, sytuacja życiowa, zdrowie, predyspozycje). Para po skrupulatnym zapoznaniu się z historią dziecka może podjąć decyzję o ich pierwszym spotkaniu. Jeżeli dojdzie do takiego kontaktu, a potencjalni rodzice nadal podtrzymują swoją decyzję o adopcji, para może odwiedzać dziecko i czynnie uczestniczyć w jego życiu.
  • Etap V – to złożenie wniosku do sądu o adopcję poznanego dziecka. Ośrodek adopcyjny pomaga przyszłym rodzicom złożyć wszelkie potrzebne dokumenty i czynnie uczestniczy w całym procesie. Po pewnym czasie dochodzi do pierwszej rozprawy. Wówczas sąd zwykle zgadza się na zabranie dziecka do nowej rodziny, co otwiera tzw. okres preadopcyjny. Druga rozprawa, uzupełniająca formalności prawne, staje się całkowitym dopełnieniem procesu adopcji.   

Zdarza się, że adopcja jest jedynym sposobem stworzenia pełnej rodziny. Świadomość niemożliwości posiadania własnych dzieci jest niezwykle bolesna, często prowadzi do załamań na tle psychicznym oraz głębokich depresji. Adopcja staje się w takim momencie najlepszym rozwiązaniem. Dzięki niej pary mogą wychowywać ukochane dziecko oraz zapewnić mu prawdziwy dom i obdarzyć szczerą rodzicielską miłością. Adopcja może spełnić marzenia obydwu stron – zarówno rodziców jak i dziecka.

drukuj poleć artykuł

Serwis Ciążowy.pl ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Zamieszczone tu materiały w żadnej mierze nie zastępują profesjonalnej porady medycznej. Przed zastosowaniem się do treści medycznych znajdujących się w naszym serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.

Wasze komentarze:

renia
2009-10-09

Podziwiam ludzi ,ktorzy adoptuja dzieci.Ilez rodzicow nie potrafi kochac swoich wlasnych dzieci a oni chca ofiarowac milosc cudzym.

renia
domi
2009-10-11

Uwazam,ze adopcja to duza korzysc dla obu stron.Rodzice maja upragnione dziecko a dziecko opieke i milosc rodzicow choc nie biologicznych.Jednak sama chyba bym sie nie zdecydowala bo to wieksza odpowiedzialnosc niz przy posiadaniu wlasnych dzieci.Nie wiadomo jakie dziecko posiada geny,kiedy powiedziec mu ,ze zostalo adoptowane .A moze nie mowic wcale?
Sama procedura przygotowawcza jest bardzo dluga i ciezka. Dlatego tym bardziej podziwiam rodziny adoptujace dzieci.

domi
ela
2010-05-28

Witam wszystkich.
Jestem pelna podziwu i szacunku dla osob adoptujacych dzieci. Tym bardziej dla osob adoptujacych chore lub uposledzone dzieci. Ja nie wiem czy bym sie na to zdecydowala.
Pozdrawiam .Ela.

~ela
mis
2013-09-25

Wszyscy rodzice kochają swoje dzieci. Nie ma takich, które żałują że je urodzili! Nie ma. Ale są rodzice, którzy są pełni lęku i braku wiary, że sobie poradzą. Kieruj się miłością, nie lękiem. Będziesz szczęśliwa.

~mis
Pragnący.
2013-10-11

Witam. Bardzo chcemy adoptować dziecko niestety już na samym początku Katolicki Ośrodek Adopcyjny rzucił
kłody pod nogi ponieważ nie mamy swojego mieszkania lecz wynajmowane już od 9 lat. Pani przyjmująca nas odpowiedziała
aby adoptować dziecko trzeba mieć mieszkanie własnościowe ( może Państwo weźmiecie kredyt i zakupicie mieszkanie ) i wtedy zapraszam na rozmowę. Dodam że staramy się własnymi siłami od 8 lat z wszystkimi pozytywnymi wynikami badań.
Brak już sił, a adopcja jest naprawdę bardzo trudna.

~Pragnący.

Najpopularniejsze artykuły

Urlop ojcowski
Staraniowy

Przydatne placówki

Felietony

Forum

Nasi Partnerzy: Międzynarodowa Fundacja na Rzecz Rozwoju Nauki i Promocji Zdrowia Przejdź na stronę IQON
Podmiot odpowiedzialny: International Science and Health Foundation, ul. Kunickiego 10, 30-134 Kraków, tel.: (12) 633 80 57, fax.: (12) 633 80 55