Samotna mama bez wyrzutów sumienia

Po pierwsze, nie jesteś sama

Samotność z wyboru bądź przymusu nigdy nie jest łatwą decyzją. Tuż po jej podjęciu pojawia się ulga i utwierdzanie się w jej słuszności. Jednak wkrótce potem przychodzi uczucie osamotnienia, które potrafi wpędzić nawet w depresję. Ale nie musi. Pamiętaj, że samotność to odczucie, nie stan faktyczny. Doskonale wiesz, że nie jesteś i nie będziesz sama. Nawet jeśli kontakt z rodziną jest nikły, a znajomi są zajęci – masz przy sobie kogoś, kto kocha cię bezwarunkowo. Dziecko jest Twoim największym skarbem i nie powinnaś w żaden sposób okazywać mu, że mimo jego obecności doskwiera ci samotność. To, że nie masz u swego boku ojca dziecka i życiowego partnera nie jest końcem świata i nie oznacza, że już zawsze będziesz działać w pojedynkę.

Po drugie, masz więcej siły niż myślisz

Wydawać by się mogło, że samemu żyć jest trudno. Ale co, gdy we dwoje żyć się nie da? Rozstanie sprawia, że energia życiowa ulatuje z Ciebie jak powietrze z balonu, a perspektywa samotnego wychowania malucha nie napawa optymizmem. Mnożące się formalności, całodobowa opieka nad dzieckiem, próba utrzymania siebie samej w pionie, obowiązki, o których istnieniu nie miałaś pojęcia, a które teraz wykonać musisz bez mrugnięcia okiem – to wszystko sprawia, że opadasz z sił i masz wrażenie, że dłużej już nie dasz rady. To całkiem normalne uczucie – masz prawo się tak czuć. Ale to, czy znajdziesz nowe pokłady sił do wykonania kolejnych zadań i podjęcia kolejnych wyzwań zależy od tego, na ile twoje myśli kierują się w stronę „jutra”, a na ile uparcie ograniczają się do „dziś”. Wypełnienie wcześniej ustalonych planów i przeżycie dnia zgodnie ze stałym schematem nie oznacza, że kolejny dzień będzie taki sam. Spoglądając w przyszłość, postaraj się dostrzec nowe możliwości, sporządź plany, ukonkretnij marzenia. Nie ma rzeczy niemożliwych dla tego, kto wierzy. I pamiętaj, nie musisz być idealna. Ważne, by chwilowa niemoc nie demobilizowała Cię. Twój wewnętrzny paraliż jest przeszkodą dla psychologicznego rozwoju dziecka.

Po trzecie, odpowiedzialność

Jednym z pierwszych psychicznych problemów po rozstaniu jest dojmujące poczucie winy wobec dziecka. Myśl o tym, że przez nieporozumienia i nieporadność dwojga ludzi niewinny maluch będzie pozbawiony stałej obecności ojca, wpędza często w rozpacz. A nie powinno. To naturalne, że czujesz żal, ale wzajemne oskarżenia niczemu nie służą. Lepiej, żeby dziecko wychowywało się w atmosferze miłości i troski, a nie kłótni. Oddanie jednego rodzica rekompensuje niemoc lub nieprzystosowanie do sprawowania rodzicielskich obowiązków drugiego. To, w jaki sposób realizujesz swój wybór (czy to spowodowany czynnikami zewnętrznymi, a więc przymusowy, czy wynikający z własnego wnętrza) rzutuje na przyszłość dziecka. Nawet, jeśli powodem rozstania nie jesteś Ty i Twoje zachowanie, powinnaś wziąć odpowiedzialność za swoją decyzję wobec dziecka, które dorośnie bardzo szybko i równie szybko zada niewygodne pytania. Ono nie wie, dlaczego rozeszłaś się z partnerem, więc nie ma potrzeby tworzenia nowej historii. Ważne, by nie spychać odpowiedzialności za wasz wybór na czynniki, które miały z tym niewiele wspólnego. A więc odpowiedzialność, ale świadoma i nie pogrążająca ani Ciebie w rozpaczy nad własnym losem, ani dziecka w półprawdzie.

Po czwarte, świadome macierzyństwo

Samotne macierzyństwo to także macierzyństwo świadome. Potrzeby dnia codziennego kształtują w Tobie niezależność i samodzielność – udaje się to, czemu nie wróżyłabyś (szczególnie w swoim wykonaniu) niczego dobrego.

W konsekwencji wzrasta pewność siebie i poczucie własnej wartości. Stajesz się świadoma tego, kim jesteś i kim musisz być, by Twoje dziecko wychowało się w dobrych warunkach i prawidłowo rozwijało swoje umiejętności. Klasyczna już (i wciąż uniwersalna) prawda mówi, że spełniona mama to szczęśliwe dziecko. Szukaj więc sposobów na spełnienie się. Dziś może to być wypełnienie wszystkich zaplanowanych punktów dnia, jutro dojrzała decyzja o pozostawieniu malucha pod opieką i wykorzystanie wolnej chwili na relaks. Zadowolona i wypoczęta mama daje swemu dziecku dużo więcej radości. Świadome macierzyństwo to także roztropne wyzwalanie emocji. Nie próbuj otoczyć dziecka podwójną (za siebie i nieobecnego ojca) dawką miłości, bo nadmiar czułości i nadopiekuńczość może mu po prostu zaszkodzić. Bądź zwyczajną mamą – dzięki tej naturalności, stojąc na pozycji samotnego rodzica, stajesz się bohaterką dnia codziennego.