Indukcja porodu

Indukcja porodu (łac. inductio - wprowadzenie) – zabiegi, które mają na celu wywołanie akcji porodowej. Przy porodzie indukowanym powszechnie stosuje się praktykę ciągłego monitorowania płodu (KTG).

Medyczne wskazania do indukcji porodu:

• nadciśnienie,
  

• cukrzyca,

• choroby nerek,

• niska masa płodu,

• zmniejszenie ilości wód płodowych,

• śmierć wewnątrzmaciczna płodu połączona z długim oczekiwaniem na początek porodu.

Ingerencyjne (sztuczne) metody indukcji porodu:

• Przerwanie błony pęcherza płodowego (amniotomia). Zabieg ten jest bezbolesny, ma na celu wywołanie skurczów porodowych.

• Podanie kroplówki z oksytocyną. Oksytocyna powoduje skurcze macicy oraz otwieranie się szyjki macicy, spowoduje to rozpoczęcie akcji porodowej.

• Żel z prostaglandyną. Żel jest umieszczany w kanale szyjki macicy. Powoduje jej zmiękczenie i rozwarcie, co może zapoczątkować poród.

• Masaż szyjki macicy. Jest to badanie ginekologiczne, podczas którego lekarz odkleja dolną część pęcherza płodowego od ścian macicy.

Nieingerencyjne (naturalne) metody indukcji porodu:

• stymulacja piersi,

• stosunek płciowy,

• olej rycynowy,
  

• odseparowanie błon płodowych od wnętrza dolnego odcinka macicy,

• homeopatia,

• akupresura.