Ochronoza

Ochronoza (łac. ochronosis) — jest zaburzeniem występującym w przebiegu alkaptonurii, które polega na odkładaniu się w tkankach polimerów kwasu homogentyzynowego, wywołując ich ochrowe zabarwienie.

Termin ochronoza został wprowadzony przez Virchowa w 1866 roku. Opublikował on opis niebarwionych wycinków chrząstek górnych dróg oddechowych, kręgosłupa i stawów obwodowych oraz błony wewnętrznej dużych naczyń, w których stwierdził złogi barwnika w kolorze ochry.

Barwnik może się gromadzić w skórze różnych okolic ciała, a także w tkankach narządów wewnętrznych (oka, ucha, płatków zastawek serca, wsierdzia itp.), uszkadzając je i doprowadzając do zmian narządowych.

Z biegiem czasu barwnik zmienia się i przyjmuje kolor szaroniebieski, szary lub czarny.