Poronienie nawykowe

Poronienie nawykowe (łac. abortus habitualis) — to postać poronienia częstego, gdy u kobiety wystąpią trzy z rzędu lub więcej poronienia samoistne przed upływem 22. tygodnia ciąży. Dotyczy to od 0,5 do 2 proc. ciężarnych.

Przyczynami połowy poronień nawykowych są czynniki genetyczne, hormonalne, anatomiczne i immunologiczne.
Lecznicze polega zdiagnozowaniu przyczyny zasadniczej poronień jeżeli taka istnieje. Ponadto obowiązuje bezwzględne leżenie przez dłuższy czas najlepiej w warunkach szpitalnych, unikanie urazów i zakaz współżycia płciowego.

Postępowanie lecznicze polega na ustaleniu przyczyny poprzez:

• badanie genetyczne rodziców, poronionych tkanek;

• diagnostykę i leczenie chirurgiczne zaburzeń anatomicznych;

• diagnostykę i wczesne leczenie niewydolności szyjki macicy;

• diagnostykę hormonalną i immunologiczną.

Ciąża po poronieniach nawykowych jest ciążą wysokiego ryzyka.