Wątpliwości dotyczące tego, czy jesteśmy dobrymi rodzicami pojawiają się raz na jakiś czas nawet, jeśli sprawujemy tę funkcję już od wielu lat i niezależnie od tego, jak wiele dzieci posiadamy. Każde bowiem dziecko jest inne, każdy wiek dziecka ma swoje prawa i stawia nowe wyzwania przed mamą i tatą.

Bycie rodzicem to trudna rola i duża odpowiedzialność, szczególnie jeśli jesteśmy świadomymi rodzicami i zdajemy sobie sprawę z tego, jak wielki wpływ na dziecko ma nasze postępowanie. Niekorzystne jest stawianie przed sobą kolosalnych wymagań,  bo nikt nigdy nie zdołał być rodzicem idealnym. Stawianie sobie poprzeczki zbyt wysoko rodzi frustrację i poczucie niezadowolenia. Każdy ma prawo czegoś nie wiedzieć, uczyć się, popełniać błędy. W psychologii funkcjonuje bardzo użyteczne określenie „wystarczająco dobry rodzic”, czyli taki, który troszczy się o dziecko, kocha je i zapewnia mu zaspokojenie jego potrzeb fizycznych i emocjonalnych, ale nie jest ideałem. Dla dziecka korzystne jest spostrzeganie rodziców jako normalnych ludzi, którym zdarzają się pomyłki, o ile potrafią się do nich przyznać i je naprawić. To od nas nasze pociechy uczą się tego, że problemy to normalna rzecz i - kiedy się one pojawiają – staramy się je rozwiązać.

Kiedy dziecko jest starsze, warto żeby rodzice wyznaczyli sobie jakiś czas w tygodniu na omawianie ważnych zagadnień dotyczących dziecka i ustalanie wspólnych strategii postępowania i zasad wychowania. Dla dziecka najważniejsze jest poczucie, że: po pierwsze rodzice panują nad sytuacją, nawet jeśli jest to trudne, ale mimo kłopotów dziecko odczuwa ich pozytywny nastrój – to daje mu poczucie bezpieczeństwa oraz po drugie, że ich front oddziaływań w stosunku do dziecka jest wspólny, nie ma w nim rozbieżności – wtedy dziecko nie czuje się zagubione. Jeśli uda się spełnić te dwa kryteria, korzyści dla rozwoju emocjonalnego dziecka są ogromne.

Doradzam też wspieranie się wzajemnie przez partnerów w swoich rolach. Każdy ma czasem gorszy dzień i druga osoba może nam wtedy dodać otuchy.