To rzeczywiście dość często spotykany problem. Trudno odpowiedzieć jednoznacznie, z czego wynika fakt, że niektórym mężczyznom trudno jest zdecydować się na dziecko. Wydaje się, że jest kilka najczęściej spotykanych powodów, ale to sprawa bardzo indywidualna i nie da się wymienić wszystkich możliwości.

Często mężczyźni obawiają się, że decyzja o powiększeniu rodziny będzie wiązała się z takimi obciążeniami finansowymi, którym trudno będzie sprostać. Mają wizję niepracującej kobiety, a potem Maluszka, który wymaga dużych wydatków. Mężczyznom zdarza się przeszacowywać wysokość zarobków koniecznych do utrzymania powiększonej rodziny, jednocześnie automatycznie obsadzają siebie w roli jedynej odpowiedzialnej za finanse w domu osoby.

Jest też grupa mężczyzn, która obawia się utraty dotychczasowego trybu życia. Myślą oni o dziecku jako o kimś całkowicie absorbującym, kto nie pozostawia przestrzeni dla życia towarzyskiego, rozwoju zawodowego czy pożycia małżeńskiego. Dziecko oznacza dla nich rezygnację ze swobody, niezależności, imprez i wyjazdów, nie dając nic wartościowego w zamian. Do tego stylu myślenia zaliczają się stereotypowe stwierdzenia jak: „dziecko to utrata młodości”, „dziecko to koniec własnego życia”.

Inna grupa to mężczyźni, którzy obawiają się faktu bycia przez kobietę przez 9 miesięcy w ciąży a potem sytuacji porodu. Boją się, że w kobiecie nastąpią jakieś niespodziewane zmiany pod wpływem hormonów, że przestanie być im dobrze ze sobą, że po porodzie kobieta będzie zajęta wyłącznie dzieckiem, a on pójdzie w odstawkę.

Są też mężczyźni, którzy obawiają się, że nie poradzą sobie w roli ojca. Mają przekonanie, że trudno jest być dobrym tatą i swoim zachowaniem nie skrzywdzić dziecka a jednocześnie dobrze je wychować. Często boją się też oceny ze strony otoczenia, które patrząc na dziecko komentuje osobę odpowiedzialną za nie.

Jak przekonać mężczyznę do posiadania dziecka? Zawsze dobrym wyjściem jest szczera i otwarta rozmowa, podczas której po prostu zapytamy partnera o jego obawy, niepokoje i wahania. Jeśli mężczyzna zalicza się do pierwszej z omówionych grup, można wytłumaczyć, że oboje będziecie starać się o zapewnienie finansowego dobrobytu rodzinie oraz, że pieniądze są dla dziecka o wiele mniej istotne niż bliskość, miłość i przyjazna atmosfera. Mężczyznom z drugiej grupy warto uświadomić, że dziecko to tylko przeformułowanie niektórych wartości, że nie oznacza ono całkowitej rezygnacji z siebie, a w zamian za poświęcenia rodzice uzyskują też radość, spełnienie i dumę w kontakcie z pociechą. Tym, którzy obawiają się zepchnięcia na dalszy plan po pojawieniu się dzidziusia warto powiedzieć, że ten okres wymaga właśnie szczególnej bliskości i współpracy w parze, ponieważ wspólnie łatwiej pokonać trudności oraz dlatego, że dziecko części zachowań uczy się od matki, a części od ojca. Panowie z ostatniej grupy to zwykle ci, którzy nie mieli dobrych relacji ze swoimi ojcami i nie traktują swojego taty jako wzoru do naśladowania czy osoby, która mogłaby służyć radą. Nie poczuli, jak zachowuje się dobry ojciec i boją się, że będą powielać ten mało pozytywny zbiór recept wychowawczych. Im zwykle pomaga w podjęciu decyzji o dziecku zapewnienie, że młodzi rodzice uczą się dopiero swojej roli i mają prawo do błędów oraz, że rodziców jest dwójka i przy jakichkolwiek wątpliwościach można porozmawiać i ustalić wspólnie rozwiązanie czy sposób postępowania.