Śmierć dziecka w rodzinie to bardzo trudny i delikatny temat. Ciężko też jednoznacznie orzec, jak w takiej sytuacji należy się zachować, gdyż każda osoba ma swoje, charakterystyczne wyłącznie dla siebie sposoby przeżywania trudnych sytuacji oraz radzenia sobie z nimi.

Na pewno warto takiego rodzica wspierać. Niech ma poczucie, że może na nas liczyć, że pomożemy mu, wysłuchamy go, będziemy mu towarzyszyć w rozpaczy, złości, przeżywaniu poczucia krzywdy, niesprawiedliwości. Dobrze jest nie hamować łez, nie kwitować też  traumatycznych przeżyć stwierdzeniami, że „jakoś się ułoży”. Bardzo ważne jest okazanie cierpliwości. Nie oczekujmy, że rodzice szybko dojdą do siebie, bo tak wielka strata zostawia silne piętno i trzeba czasu żeby, choć z grubsza, przystosować się do nowej sytuacji, pogodzić się ze stratą. Lepsze niż pocieszanie okazuje się najczęściej towarzyszenie i pozwolenie na wyrażenie uczuć.

Rodzice po stracie dziecka muszą przejść proces żałoby, który często trwa około pół roku. Składa się z różnych faz i towarzyszą mu różne, niekiedy skrajne emocje. Musimy uzbroić się w cierpliwość oraz uznać ten czas za „okres ochronny”. Akceptujemy wtedy ich częściową niedyspozycję w zakresie codziennych nawet czynności, przygotowujemy się też na to, że możemy wtedy z ich strony doświadczyć złości, gniewu, a mimo naszych starań bywamy oskarżani o to, że nic nie rozumiemy, bo sami tego nie przeżyliśmy. Nie należy wtedy się obrażać, tylko cierpliwie znosić te stany emocjonalne, tak samo jak te chwile, kiedy rodzic chce nam się wypłakać, wyżalić. Nie zmuszajmy jednak na siłę do rozmowy, zmiany otoczenia czy podejmowania aktywności, które miałyby na celu oderwanie uwagi od traumy. Rodzic po stracie dziecka musi mieć możliwość przeżycia wszystkich emocji i stanów związanych z tą tragedią – jest to często warunkiem przejścia do kolejnego etapu życia.

Często w takich sytuacjach warto zasugerować rodzicom skorzystanie z pomocy psychologa, który pomoże jej przejść przez okres żałoby i przepracować stratę dziecka. Pomoc terapeuty jest na pewno potrzebna, jeśli po okresie pół roku stan rodzica nie zmienia się na lepsze.